Küba Devlet Başkanı Miguel Diaz-Canel, başkent Havana’da düzenlenen "Komutan Fidel Castro’nun 100. Doğum Yılı" etkinlikleri kapsamındaki Uluslararası Dayanışma Buluşması’nda, ABD’nin ülkesine yönelik dış politikasını çok sert bir dille eleştirdi. Diaz-Canel, Washington yönetiminin ada ülkesini "olağanüstü bir tehdit" olarak nitelendirmesinin tamamen asılsız olduğunu ve bu söylemin askeri bir müdahaleye zemin hazırlamak için uydurulduğunu savundu. Konuşmasında ABD’nin Küba’ya yönelik saldırgan bir tutum içerisinde olduğunu vurgulayan lider, hiçbir makul gerekçe olmamasına rağmen baskıların artırıldığını ifade etti. Küba halkının yaşadığı tüm ekonomik ve sosyal sıkıntıların arkasında onlarca yıldır uygulanan ağır ablukanın yattığını belirten Diaz-Canel, uluslararası kamuoyuna gerçekleri görmeleri çağrısında bulundu.
Diaz-Canel, ABD hükümetini "faşist" bir çizgide hareket etmekle suçlayarak, Washington’un dünyadaki birçok çatışmanın arkasındaki asıl güç olduğunu iddia etti. Filistin ve Lübnan halklarına yönelik işlenen soykırımlara dikkat çeken Küba lideri, ABD’nin uluslararası meselelerde her zaman barışçıl diplomasi yerine savaş dilini tercih ettiğini savundu. Kendi ülkelerine yönelik tehditlerin, Amerikan halkının genel vicdanını değil, sadece hükümetin emperyalist çıkarlarını yansıttığını belirten Diaz-Canel, "Küba'ya yönelik askeri saldırıyı haklı çıkaracak hiçbir bahane yoktur" diyerek tepkisini dile getirdi. Bu açıklamalar, iki ülke arasındaki gerilimin son dönemde neden tırmandığını da açıkça gözler önüne seriyor.
ABD’nin Venezuela’ya yönelik politikalarını da örnek gösteren Diaz-Canel, Washington’un medya aracılığıyla "narko-devlet" anlatısı kurarak meşru yönetimleri hedef aldığını ileri sürdü. Özellikle Bolivar Devrimi’nin lideri Nicolas Maduro’ya yönelik siyasi ve medyatik linç kampanyalarına değinen Diaz-Canel, Venezuela’ya uygulanan deniz ablukasını ve bölgedeki askeri yığınağı hatırlattı. Küba lideri, ABD’nin halkların iradesini hiçe sayarak dünya genelinde bir hegemonya kurmaya çalıştığını savunurken, Venezuela örneğinin bir "sahte yargılama" kurgusu olduğunu vurguladı. Bu tür müdahalelerin uluslararası hukuku ayaklar altına aldığını savunan Diaz-Canel, benzer bir senaryonun Küba üzerinde de uygulanmaya çalışılmasından endişe duyduklarını belirtti.
İran halkının ABD’nin saldırganlığına karşı gösterdiği "kahramanca" direnişi de takdirle karşılayan Diaz-Canel, Tahran yönetiminin nükleer silah sahibi olmadığına dair iddiaları destekledi. ABD’nin Küba halkının refahı konusunda endişeliymiş gibi davranmasının tamamen bir "ironi" ve "safsata" olduğunu dile getiren lider, samimiyet testi olarak ablukanın kaldırılmasını işaret etti. Washington’un insani yardım söylemlerinin, aslında uygulanan ambargoların etkisini gizlemeye yarayan birer kamuflaj olduğunu savundu. Diaz-Canel, Küba’nın temel sorunlarının kaynağının bizzat ABD’nin uyguladığı bu ekonomik kısıtlamalar olduğunu bir kez daha tüm dünyaya haykırdı.
Jeopolitik uzmanları, Diaz-Canel’in bu çıkışının Latin Amerika’daki sol iktidarların ABD’ye karşı ortak bir cephe oluşturma çabası olarak okunabileceğini belirtiyor. Bölgesel güç dengelerinin değiştiği bu dönemde, Küba’nın dış dünyadaki müttefiklerini konsolide etmeye çalıştığı gözlemleniyor. Karayip bölgesindeki askeri hareketliliğin son yirmi yılın en yüksek seviyesine ulaşması, bölgedeki gerilimi tırmandıran temel faktörler arasında gösteriliyor. Uzmanlar, taraflar arasındaki bu sözlü atışmaların, önümüzdeki dönemde daha büyük diplomatik krizlere veya bölgesel ittifakların yeniden şekillenmesine yol açabileceği konusunda uyarıyor.
Sonuç olarak, Küba ve ABD arasındaki tarihsel gerilim, Diaz-Canel’in sert açıklamalarıyla yeni bir boyuta taşınmış durumda. Küba yönetimi, uluslararası platformlarda sesini daha gür çıkararak Washington’un politikalarını teşhir etmeye devam edeceğini gösteriyor. Okuyucularımıza, bölgedeki gelişmeleri yakından takip etmelerini ve özellikle Latin Amerika üzerindeki büyük güç rekabetinin yansımalarını dikkatle izlemelerini öneriyoruz. Küba’nın direniş söylemi, sadece kendi ulusal bekası için değil, aynı zamanda bölgedeki diğer bağımsızlık yanlısı hareketler için de bir sembol haline gelmiş durumda. Dünya siyasetindeki bu kırılma noktalarını takip etmek, küresel barışın geleceği açısından kritik bir önem taşıyor.